OGRÓD
Rozdział pierwszy, w którym poznamy naszego bohatera, Jakuba, i jego kulawego ojca
i o ich wielkich problemach się dowiemy,
pani Teresa też obecna będzie.
Dzień dobry,
Dzień dobry.
Czekałbym na panią nawet do jutra.
Mam już coś gotowego.
Proszę się rozebrać.
Jeszcze momencik, kochana.
Teresa, nie wygłupiaj się.
Co z tobą?
Widzisz, ja już potrzebuję dłuższego rozbiegu.
Czujesz?
Co?
O tu...
taki mały guzek.
Może mam raka?
Nie myślisz poważnie.
A tu, teraz tu.
Czujesz to?
Już zaczynam coś czuć.
Ty bestio.
Dlaczego mi to robisz, Jakubie?
Pani Teresa jest moją klientką.
A pani jest zamężna, ma dwoje małych dzieci,
Co w panią wstąpiło?
Dlaczego ją zakrywasz,
sam się ubierz!
Niech pani popatrzy jak on wygląda.
Przecież jesteś chory.
Idź doszyć rękaw.
Dlaczego mam iść? To moje mieszkanie.
Niech nas ojciec zostawi.
Kiedy stąd odejdziesz?
Leżysz tu, nic nie robisz.
Są wakacje,
za tydzień zacznę uczyć.
Do diabła z uczeniem,
uczysz już dziesięć lat i nic,
nie masz nawet na normalne mieszkanie.
Szlak mnie trafi
Baruch,
no weź sobie.
Na wszystko tu szcza.
Śmierdzi.
Nie słuchaj go Baruch
Nie lubi cię.
Sprzedaj ogród po dziadku
i kup sobie mieszkanie...
I niech cię tu już nie widzę.
Rozdział drugi, w którym Jakub miejskimi plotkami utrapiony,
przybywa do ogrodu bożego, gdzie przeróżnych przygód zazna.
Odkryte też zostaną zapiski tajemne.
Roku Pana naszego, Jezusa Chrystusa, 1912.
Obserwacje przyrodnicze:
nietoperz jest z natury obleśny.
Nie zachowuje żadnego naturalnego sposobu spółkowania.
Kiedy samiec z samcem, albo samica z samicą,
znajdą się w odosobnieniu
natychmiast kopulują.
Rozdział trzeci, w którym Jakub zdecyduję się zrobić porządki,
psiej wściekłości doświadczy
i Pannę Czarodziejkę pozna.
Zjeżdżaj!
To jest pani zwierzę?
Proszę na niego nie krzyczeć,
boi się pana.
Puść mnie,
zjeżdżaj!
Niech pani zabierze tego psa,
przecież mnie pogryzie.
zjeżdżaj potworze...
Spadaj...
Nie wróci?
Nie wiem
To nie był mój pies.
Od czego to masz?
Mama mnie zbiła.
I tutaj.
Ostatnio warząchwią.
Widzisz?
Jak masz na imię?
Helena...
Mama uważa, że jestem nienormalna.
Jaka?
Na początku stwarzania świata
dał Bóg Słońcu, Księżycowi i innym planetom
pewną energię,
którą ku Ziemi wysyłają,
a bez której mocy, rośliny ziemskie i człowiek
nie mogłyby się rozmnażać
tak, jak się rozmnażają.
Ile jest planet?
Prócz Słońca jest siedem dużych:
Dobropan
Pięknopanna,
Ziemia,
Śmiercionos,
Królomoc,
Chłodolód,
Niebiesianka.
Rozdział czwarty, w którym Jakub pozna pewnego Benedykta,
co chce świętym być,
jego mądrym naukom ulegnie,
a także pokory się nauczy.
Pożuj sobie
Co dziś robiłeś?
Nic
Źle żyjesz.
Wyrabianie chleba
jest darem bożym.
Pomaga nam pozbyć się pokusy i herezji.
Co po tobie zostanie,
kiedy nic nie robisz?
A co mam robić?
Umyj mi nogi
Przemówił do mnie Bóg,
zbudził mnie ze snu i mówi mi
Benedykcie, jeśli chcesz być świętym
przestań się tułać.
Znajdź sobie miejsce, które pokochasz
i postaw tam dom.
Doglądaj stada
i poszerzaj pola.
Niech czas nie będzie twoim nieprzyjacielem.
Myślisz, że Bóg istnieje?
Bóg jeden wie.
Odpowiedź agnostyka,
w tobie jest dobro,
ty tego nie widziałeś,
ale ja z Bogiem mówiłem.
A teraz muszę...
Rozdział piąty, w którym niedoświadczony Jakub stawi czoło pułapce matczynej miłości,
także i kura nieboga
czarną magią uśpiona zostanie
i Jakub własnym oczom nie będzie dawał wiary.
Przyszła się usprawiedliwić.
Dlaczego?
Niech pan się na nią nie gniewa.
Ona się do każdego przykleja.
Niektórzy mężczyźni...to nawet...
wykorzystują.
Dlaczego pani ją bije?
Ja?
Od maleńkości mnie martwi...
Co ty znowu wymyśliłaś?
Mieliśmy już pod pięćdziesiątkę,
kiedyśmy ją zmajstrowali.
Jest prymitywna,
nawet pisać nie umie.
Potrafię.
Widzi pan,
znów kłamie...
Bzdury,
głupoty.
Niech pan mi to otworzy.
Całkiem się w ojca wdała.
On też był stuknięty.
Ciągle spał,
potem go oddałam do szpitala,
a tam się już więcej nie obudził.
Rozdział szósty, w którym Jakub pokłóci się z kochanką swoją, Teresą,
i do ogrodu bożego powróci,
mimo gniazda os.
Cześć!
Teresa odejdź!
Teresa!
Puść mnie,
Przestań,
uciekaj stąd!
Znikaj, albo nas użądlą.
Czego tu szukasz?
Tydzień się nie widzieliśmy,
a ty mnie pytasz o taką głupotę.
Czego chcesz ode mnie?
Strasznie mnie to swędzi.
Więc się podrap.
Puchnie.
Rozbierz się.
teraz tutaj.
Wczoraj byłam u lekarza.
No i co?
Nic mi nie jest,
myślałam, że mam raka,
ale powiedział, że to nic takiego.
Wyjdziesz kiedy wyschnie.
Muszę cię mieć w sobie ciągle.
Ciągle.
Co to jest?
To ty.
Wróć ze mną.
Cała jestem pogryziona.
Co powiesz mężowi?
Nie wiem,
coś wymyślę.
Powinniśmy to skończyć.
Nie mów mi tego nawet w żartach...
Bo cię zabiję.
Wysiądź,
stąd odjeżdża autobus.
Myślałam, że pojedziesz ze mną
Jeszcze tu kilka dni zostanę.
Naprawdę chcesz mnie tutaj zostawić?
Weź to dla dzieci.
Zaraz coś przyjedzie.
Na jesieni tego roku, z bożą pomocą
pędziłem
wódkę ze śliwek,
udała mi się nadspodziewanie dobrze.
Jest mocna,
ale przyjemna w smaku.
Zdecydowałem się
jej nie ruszać, ale zakopać w ogrodzie.
Rozdział siódmy, w którym Jakub dom swój udoskonala
i godne Houdiniego sztuki wyczynia
Także i Panna Czarodziejka z pomocą mrówek leczniczych,
siłę i spokój mu w ogrodzie boskim przywróci.
Poczekaj!
To boli!
Znowu cię zbiła?
Ona myśli, że z tobą sypiam...
Wiem jak to wyleczyć, do jutra zniknie.
Kto cię nauczył pisać?
Twój dziadek...
Nauczył mnie też wszystkich stolic.
A dlaczego nie chodziłaś do szkoły?
Długo nie potrafiłam mówić...
Urodziłam się taka maleńka.
Mrówki.
Nie zabijaj ich.
Mam je już wszędzie.
To dobrze,
one cię leczą.
Ale mnie nic nie jest.
Nie szkodzi,
one ci już coś znajdą.
Rozdział ósmy, w którym Jakub pewnego Jeana Jacquesa Rousseau pozna,
i doskonałej wymiany z nim dokona.
Będzie też pouczenie o tragicznych skutkach postępu
i cudownych zaletach ubóstwa.
Hej tam,
jest mi pan potrzebny.
Ja?
Jestem Rousseau,
proszę mi pomóc...
Ta technika psuje mi krew.
Postęp jest niczym innym niż upadkiem ludzkości.
Powinien pan oddać to do serwisu.
Wykluczone,
to oznaczałoby, że akceptuję dany stan...
O Boże, uwolnij nas od świadomości
i ześlij na nas niewinność i ubóstwo.
Myśli pan, że to by nam pomogło?
Wszyscy staliśmy się ofiarami fałszywego poczucia godności osobistej,
nie żyjemy, ale przekonujemy innych, że żyjemy.
Nie gadajcie głupot, bo na to wesele nigdy nie zdążymy.
Nie denerwuj mnie, widzisz, że nad tym pracuję!
To właśnie skutek naszego marnego wychowania.
Gdyby pan ją poznał przed kilkoma laty, jaka to była kobieta:
święta prostota i czystość ducha.
A ja, głupi osioł, nauczyłem ją czytać.
A teraz nie można z nią wytrzymać!
Cicho bękarty!
Jeszcze raz.
Cicho!
To pan mi to zepsuł.
Mówiłem panu, że się na tym nie znam.
Zniszczył mnie pan, co ja teraz zrobię?
To pana?
Pożyczam go.
Ale ja go potrzebuję.
Do czego?
Ten luksus jest karą za nasze naiwne staranie by
wydostać się z boskiej nieświadomości.
Coś panu powiem: już nie istnieje naturalny człowiek,
który wiedzie prawdziwy, rzeczywisty żywot,
który kierował się własnym uczuciem, a nie prostacką, prymitywną konwencją społeczną.
Chodźmy, chodźmy i niczego nie zapomnijmy!
Pośpiesz się.
Wzbogacaj swego ducha mądrością.
Rozdział dziewiąty, w którym Jakub z ojcem drogą poznania podąży
i wyraźną przemianę ciała i ducha przejdzie,
wszelakie pieśni tez śpiewane będą.
Ile jeszcze zamierzasz spać?
To przyszło ze szkoły,
powinieneś już cztery dni uczyć.
Gdzie się podziewasz?
Jak się tu dostałeś?
Autobusem...
Kocur zniknął.
Baruch?
Wczoraj mu nalałem mleka, zostało tam...
Ojciec miał fioła na punkcie boksu.
Dwa razy mi złamał nos.
Najchętniej bym to wszystko podpalił.
Była u mnie ta twoja Teresa.
Co chciała?
Przyniosła mi bombonierkę.
Miła osoba,
dobrze mi się dla niej szyje.
Nie wierć się.
Wyobraź sobie, że mnie już kobiety nie podniecają.
Te paskudne gazety oglądam...
i nic.
A co z tobą?
Kiedy się ożenisz?
Powinieneś mieć dzieci,
bawiłbym się z nimi.
Dlaczego Teresa była u ciebie?
Powiedziała mi, że się rozwodzi.
Mogłaby być z tobą...
Coś ty mi zrobił?
Mówiłem, żebyś się nie wiercił.
Wyglądam jak kompletny idiota.
Jak ja się teraz pokażę klientkom?
Teraz ty.
A gdzie twoje auto?
Zamieniłem.
A co to za marka?
Nie wiem.
Jeszcze nigdy nie prowadziłem, ale tego bym się nie bał.
Co się dzieje?
Przesiądź się?
Gdzie?
Spróbujesz.
Co mam robić?
Daj nogę na gaz.
Którą?
Tę krótszą. Dosięgniesz?
Powoli puszczaj sprzęgło.
I jedziemy.
Powinieneś sprzedać ogród.
Nigdy go nie lubiłem,
zawsze byłem sam,
ojciec ciągle czegoś na mnie próbował,
wieszał mnie na gałęzi i kazał mi tam wisieć, aż do skrajnego wyczerpania.
Chciał z ciebie zrobić mężczyznę.
Spuszczał mnie do studni z płonącą świeczką,
nawet nie wiem po co,
prawie się utopiłem....
Jako czternastolatek uciekłem do Czech i tam się uczyłem.
Kiedy wracasz do szkoły?
Powiem im, że jesteś chory.
Nie potrafią grać!
Co ci powinni puścić?
Na przykład:
albo jakieś hiszpańskie rytmy.
To ci się podoba?
Patrz!
Kurwa, ale tu pięknie!
Rozdział dziesiąty, w którym Jakub dzięki rajskim owocom
z Panną Czarodziejką jednym ciałem się stanie
i sposobem podłym, pani Teresy na wieki się pozbędzie.
Jakub ogniem tajemnej wiadomości wszechrzeczy sięgnie.
Wczoraj wieczorem widziałam taką wielką białą gąsienicę,
pełzała między drzewami i wszystko zżerała,
byłam w jej brzuchu,
było tam przyjemnie ciepło
i ty tam byłeś
Dlaczego nie opuścisz ode mnie?
Gdzie mam pójść?
Zostaw mnie.
Co jest?
Chcę ci umyć nogi.
Przestań, puść mnie.
Wszyscy mnie tylko obściskujecie!
Masz brudne.
Za pszenicę możemy być wdzięczni panu Franciszkowi Drake,
holenderskiemu kapitanowi,
który plon amerykańskiej krainy, na nasze europejskie ziemie dostarczył,
w roku pańskim 1586.
Umyłam włosy w pokrzywie.
Kręci mi się w głowie.
Chleb pszenny jest też dobry na odegnanie głodu,
trzeba dodać do ciasta kminek, żeby chleb był smaczniejszy.
Palko, Michal, nie pobrudźcie się!
Nie pokazuj się przez chwilę.
Dzień dobry, jestem mężem Teresy.
Możemy wejść?
Pobawcie się.
Bawmy się w chowanego.
Piękna jesień.
Ale zima będzie długa.
Namnożyło się os.
Wiem, rozmawiałem o tym z mrówkami.
Jak długo się znacie?
Nie wiem,
ojciec dla niej szyje.
Jak to nie wiesz,
prawie dwa lata.
Moja żona chce mnie zniszczyć.
Twierdzi, że sypiacie ze sobą.
Sypiacie ze sobą?
Z nią?
Nie.
Co ty na to?
Nie musisz się go wstydzić,
spokojnie mu powiedz jak mnie pieprzysz każdego tygodnia.
Powiedz mi jasno, śpisz z nią czy nie?
Proszę się nie gniewać, ale przy pana żonie nawet by mi nie stanął.
A pani niech w końcu przestanie zmyślać.
Podłe bydle.
Zachowuj się jak należy!
Nie wierzysz mi?
To ja ci pokażę, czy mnie pieprzył.
Pokażę ci.
Nie wariuj!
Przestań
Bierze wszystko do siebie
Jest bardzo wrażliwa.
Niezły ogród.
Wychodzi koło 200 litrów śliwowicy.
Rozdział jedenasty, w którym Jakub mądrego Wittgensteina pozna,
a dzięki jego mowie uczonej, na swój los pogląd zmieni.
Co pan tu robi?
Przykryłem pana, żeby pan nie przemarzł,
zgubiłem się.
Jakiś człowiek mi powiedział, że mi ukradli drogę.
Długo z nim szedłem, po dobrym i równym gościńcu,
który nagle się urwał, a mężczyzna powiedział: teraz już sam znajdziesz swoją drogę.
Potem zniknął, a ja błądziłem całą noc.
Nad ranem trafiłem na pana.
Podoba mi się tu.
Mój ojciec kupuje takie rzeczy dla Wiedeńczyków, Wittgenstein, jeśli coś panu to mówi?
Nie chce pan tego sprzedać?
Nie.
Jest panu niedobrze?
To dobrze.
Myślę, że dzisiejsze wychowanie zmniejsza ludzką umiejętność cierpienia.
Dzisiaj szkoła jest wtedy dobra, gdy dzieci przyjemnie w niej spędzają czas.
Umiejętności cierpienia się nie ceni, wszak niczego nie daje.
Ile by pan za to chciał?
A ile pan by za to dał?
Nie wiem.
Nie ma to dużej wartości,
niczego tu nie ma.
Sklepów, hoteli, wypożyczalni samochodów,
nawet szkoły tu nie widziałem.
Szkoła jest.
Ale czego tam uczą?
Samych nowych rzeczy.
Nikt sobie nie uświadamia, że najpierw trzeba uszeregować i uporządkować to,
co już od dawna wiemy.
Niech pan mi sprzeda chociaż...
jakieś drzewo.
Proszę bardzo,
stawiam tylko dwa warunki: nie wolno panu go wyciąć,
ani zabronić mi zrobić z nim co tylko chcę,
a będzie pana...
Sprawił mi pan radość.
Ale co ja panu dam.
Proszę wziąć książkę,
to dobra książka.
Gdy człowiek ma problemy,
jest jak zamknięty w pokoju, z którego nie może się wydostać.
Próbuje oknem, ale jest za wysoko,
próbuje kominem, ale jest zbyt wąski,
potem rozejrzy się wokoło i widzi, że drzwi są cały czas otwarte.
Niezwykłe, nieprawdaż?
Nie ma pan problemów?
Mam...
Ale o tym nie da się mówić, chyba tylko milczeć.
Rozumiem.
Rozdział dwunasty, w którym sumieniem dręczony Jakub zrozumienie przejawi,
a Pannie Czarodziejce duszę do ciała przywróci,
kocur Baruch też siłą tajemną dopomoże.
Czego chcesz, Antychryście?
Gdzie Helena?
Nie ma jej w domu.
Zobacz co z nią zrobiłeś,
już trzeci dzień tak tutaj leży
Jadła?
Nic do ust nie wzięła.
Modlę się za nią,
ale Pan Bóg mnie nie chce wysłuchać.
Heleno.
Wiem, że umrze.
W nocy mi się ukazał anioł śmierci.
Chcesz wody?
Baruch!
Chce mi się pić.
Rozdział trzynasty, w którym się oczyszczony Jakub w drzewo zamieni...
okrutną walkę wygrają,
a dzięki Pannie Czarodziejce, błogosławione pojednanie osiągną.
Zostań tutaj do zimy.
Nie mogę.
Dlaczego?
Zjadły by mnie tu zające.
Teraz już nic ci się nie stanie,
zostań ze mną.
To niemożliwe,
muszę wrócić do szkoły.
Poznajesz mnie?
Jesteś moim ojcem.
A wiesz kim ty jesteś?
Teraz drzewem.
Najchętniej bym cię wyciął.
Odbiło mu?
Nie,
to ja jestem trochę niecierpliwa.
Przyszło do ciebie.
Co tam jest.
W szkole się ze mną nie liczą.
Wyrzucili cię, co?
Co to jest?
Ptasie mleko.
Co znowu?
Załóż je.
Co jest?
Co z ciebie za chłop?
O co ci chodzi, ojciec.
Zostawiłeś mnie w mieście samego.
W pustym mieszkaniu można zwariować,
Najadłem się wstydu przez ciebie.
Jakiego?
"Jakiego?"
A co było z Teresą?
Klientki ode mnie uciekają.
Wyszedłem na głupka.
Ja już nie wracam.
Idź... ja będę spać tu.
Nie trzeba.
Usiądź...
Jest piękna.
Starość jest wstrętną rzeczą.
Rozdział czternasty. Początkiem zimy, z własnej woli, zacząłem uczyć w tutejszej szkole,
dobrą uczennicą jest też Helena.
Jest uważna i wszelkiego rodzaju wiedzy żądna.
Powoli mnie uczy zrozumieć wszystkie rzeczy niepojęte w naszym realnym świecie.
Co ona robi?
Lata.
W końcu wszystko tak...
jak ma być.